سال جدید از راه رسید. هر طوری بود خودش را رساند و بهار شد. امسال متفاوتترین ماه رمضان، متفاوتترین عید فطر و متفاوتترین عید نوروز را تجربه میکنیم.
امسال از هر سال دیگری باید بیشتر افتخار کنیم که در ایران زندگی میکنیم. ایرانی که سر خم نمیکند جلو پَستترین و شرورترین ابنا بشر.
در میانه بزرگترین رویداد تاریخ معاصر قرار داریم. پایان حکومت زورگویان عالم و تغییر نقشه دنیا.
از این پس ایران قطعا یکی از قدرتهای مهم دنیاست و این را مدیون رهبری است که از او وطنپرستتر ندیدم.
اما در این میانه افرادی در بین ما هستند که مخاطب توییت « کمک در راه است » جنایتکار و رسوای عالم بودند. ایرانیهایی که منتظر کمک آمریکا بودند. افرادی که باور داشتند آمریکا باید به وطن آنها حمله کند و وطن را ویران کند تا آنها از میانه این ویرانیها، آزادی را پیدا کنند.
چندتایی از این آدمها را از نزدیک میشناسم. یکی همان روز اول فرار کرده ترکیه، دوتای دیگر شمال پناه گرفتهاند. حتی حاضر نیستند پشت نیروی کمکی که خواسته بودند در بیایند.
اما سوالی که از خودم میپرسم اینکه اینها چطور چشمان بچههای مدرسه میناب را از خاطر خواهند برد؟ چطور خونهای ریخته شده هممیهنان خودشان را از یاد خواهند برد؟ چطور دستان آغشته به خون خودشان را تحمل خواهند کرد؟
خون سرخ ما فلقی است که پیش از طلوع خورشید عدالت بر آسمان تقدیر نشسته است یاخالق الاصباح ما در راهی که اینچنین عاشقانه در پیش گرفتهایم یاری فرما.
شهید آوینی
دیدگاهتان را بنویسید